Żurawica

Rozmiar tekstu:
Stara wieś położona w dolinie Żurawiki, niewielkiej rzeki tworzącej malowniczą, zajętą częściowo przez sady, dolinę. Wzmiankowana jest już w XIII w. W XV w. występowała jako Zorawica - własność Wilhelma herbu Godziemba. Z rodziny Parkoszów zamieszkujących wówczas Żurawicę wywodził się zapewne pierwszy polski gramatyk Jakub Parkocz, zmarły w 1455r. Był on m.in. rektorem Akademii Krakowskiej.
W pierwszych dziesiątkach XVIII w. Żurawica należała do Sapiehów. W 1781 r. wieś, z rąk Elżbiety Branickiej, księżnej Sapieżyny, przechodzi do Jana Olechowskiego.
Ostatnimi - przed reformą rolną - właścicielami wsi byli Świeżyńscy. Z rodziny tej wywodzi się kilka wybitnych postaci, które do dziś odgrywają w życiu społecznym pozytywną rolę. Po drugiej wojnie światowej dobra Świeżyńskich zostały upaństwowione. Przez wiele lat (od 1956 r. ) działała tu Stacja Nasienno - Szkółkarska. Po 1989 r. podworski majątek znów znalazł się w rękach prywatnych.

Opracowane przez: Józef Myjak, PAIR Sandomierz 2007

Zdanów

Rozmiar tekstu:
Jedna z najstarszych wsi regionu sandomierskiego. W 1185 r. należała do Mikołaja Bogorii, który przeznaczył ją na uposażenie klasztoru cysterskiego w Koprzywnicy. Już wtedy była to dobrze zagospodarowana wioska; miała swój las i dla zakonników stanowiła ważny element ich majątku. Gleby zdanowskie cechowała wysoka urodzajność. Przede wszystkim uprawiano tu pszenicę na potrzeby klasztoru.
Przez kilka stuleci życie w Zdunowie płynęło spokojnie - zgodnie z rytmem przyrody. Mieszkańcy wsi pracowali, oddając część swoich dochodów Koprzvwnicy i starostwu. Źródła historyczne podają, że w 1576 r. wsie: Kleczanów ( wówczas Kliczanów ), Zdunów, Dębiany - jako własność klasztorna - zobowiązane były płacić do zamku sandomierskiego (w ramach dochodów sandomierskiego starostwa) sep żytnią i owsianą. Przytaczam tę informację dlatego, że niewiele zapisków, z tak odległych czasów, zachowało się o Zdanowie. Na piśmie utrwalano zazwyczaj tylko powinności chłopskie.
Po kasacie zakonu cystersów w Koprzvwnicy, Zdanów przeszedł w prywatne ręce. Często zmieniał właścicieli - był sprzedawany, dziedziczony, dzierżawiony. Przez pewien czas należał do rodziny Roplewskich.
W okresie międzywojennym dwór zdanowski przeistoczył się w rolniczy zakład doświadczalny, który na około stu hektarach prowadził prace badawcze, mające na celu podniesienie poziomu sandomierskich upraw /od 1927 do 1970 r. filia Instytutu Upraw, Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach. po 1970 r. Stacja Nasienno-Szkółkarska!. Działalność tej placówki musiała dać dobre rezultatu - miejscowi do dziś wspominają ją pozytywnie.
Na uwagę zasługuje 6-hektarowy park krajobrazowy z zachowanym układem i zespół dworski.
Wieś zajmuje prawie 150 ha, w tym użytki rolne stanowią 369 ha, a park podworski - 6 ha.

Wierzbiny

Rozmiar tekstu:
Niegdyś tak zwane Wieprzki. Dawna wieś służebna, powstała we wczesnym średniowieczu. W XV wieku należała do Mikołaja Guta, herbu Rawa i do Roszkowskiego, herbu Nieczuja. W II połowie XVI w. była własnością szpitala św. Ducha w Sandomierzu.

W 1951 r., wskutek niezadowolenia z nazwy i interwencji mieszkańców wsi, zamieniono nazwę wsi na Wierzbiny. Wierzbiny, zajmując tylko 147 ha są najmniejszą wsią w gminie Obrazów. Jest to typowa wieś sadowniczo-warzywnicza o dobrym poziomie gospodarowania. Na jej północnych krańcach zachowała się, w urozmaiconym krajobrazowo terenie, enklawa naturalnego pejzażu o dużych walorach turystyczno - rekreacyjnych. Lessowe wąwozy i parowy porośnięte są ciekawą, reliktową roślinnością stepową (ciepłe stanowiska) - powstał tu zespół przyrodniczy z pogranicza stepu i lasu. Na tle bogatej szaty roślinnej można tu spotkać dziką zwierzynę (ptaki m.in. kuropatwy, bażanty, puchacze, jastrzębie, przepiórki oraz sarny, zające, lisy czy motyle). Na obrzeżu tego naturalnego parku krajobrazowego (35 ha) powstało, z inicjatywy lokalnej społeczności, boisko sportowe, co predystynuje tę miejscowość do miana wsi agroturystycznej.

Opracowane przez: Józef Myjak, PAIR Sandomierz 2007

Węgrce

Rozmiar tekstu:
Stara wieś należąca początkowo do Różyców - Poraj (Bartosz Węgrzycki herbu Poraj żył w Krakowskiem w XVI w.). Wioska była też własnością klasztorną - w 1257r. składała się na uposażenie klarysek w Zawichoście. Z tego też powodu do nazwy tej miejscowości dodaje się określenie Panieńskie bądź Klasztorne.
W 1578 r. był w Węgrcach folwark, mieszkało tu czterech osadników. Do r. 1880, kiedy to zakon skasowano, a jego majątek oddano na licytację, gospodarzyli we wsi, przez kilkaset lat, poddani klasztoru.
Według "Słownika geograficznego Królestwa Polskiego..." w 1827r. było w Węgrcach 29 domów, a mieszkało w nich 210 osób.
Większość mieszkańców wsi zajmuje się rolnictwem, specjalizując się w warzywnictwie i sadownictwie.

Opracowane przez: Józef Myjak, PAIR Sandomierz 2007

Święcica

Rozmiar tekstu:
W okolicach Święcicy człowiek mieszkał już kilka tysięcy lat temu.

Świadczą o tym zachowane do dzisiaj ziemne kurhany.

We wsi tej zachowały się również pozostałości zespołu dworskiego, ongiś należącego do ziemiańskiej rodziny Bukowińskich.

Do naszych czasów przetrwał dwór murowany z połowy XIX w. (mocno przebudowany) oraz, z tego samego okresu, spichlerz, położony w starym parku krajobrazowym.

Na rysunku Mirosława Polańskiego frontowa ściana /w formie portyku/ spichlerza, wzniesionego w 1873 r., nawiązuje swobodnie do stylu renesansowego.

Święcica to bardzo wiekowa wieś. Nazwa jej pochodzi od staropolskiej nazwy osobowej Świec, Święca. Była folwarkiem rycerskim. Przez wiele stuleci należała do starego rodu Święcickich herbu Jastrzębiec, z którego najstarszym był Moszczuj, kasztelan sandomierski żyjący u zarania państwowości polskiej. W XV w. wieś była własnością Gutha herbu Rawa, zaś w 1578 r Wolskiej i Bystrowskiego.

Na przełomie XVII i XIX w. Święcica należała do Feliksa Ślubicz - Załęckiego, podpułkownika Wojska Polskiego, kawalera Virtuti Militari i Legii Honorowej, uczestnika kampanii napoleońskiej.

W 1805 r. wieś ta weszła w posiadanie Franciszka Chomętowskiego, do którego należał już Usarzów. Właściciel ten był znanym wówczas w Sandomierskiem działaczem politycznym; posłem na Sejm w 1830 r. Jego syn, Władysław, to znany i popularny w połowie ubiegłego wieku pisarz. Kolejny posiadacz Święcicy /w 1822 r./ zapisany został jako baron Wincenty Laskiewicz.

W drugiej połowie XIX w. Święcica dostaje się w ręce Bukowińskich również znanego rodu ziemiańskiego, który postawił tu nowy dwór oraz zabudowania gospodarcze - w tym również zachowany do dzisiaj spichlerz.

W 1871 r. w Święcicy urodził się Władysław Bukowiński /syn Cypriana i Emilii z Lipińskich/ używający pseudonimu artystycznego "Selim", wybitna osobowość twórcza II połowy XIX wieku - poeta, krytyk literacki, teatralny, dziennikarz, wydawca. Zasłynął przede wszystkim jako założycieli wydawca "Sfinksa", miesięcznika literacko - artystycznego. Zmarł w 1927 r.

Ostatnim prywatnym właścicielem części dóbr święcickich była rodzina Wróblów, która prowadziła duże gospodarstwo - zabudowania przylegały do obecnej siedziby Zakładu Usług Technicznych. Wróblowie zmuszeni zostali jednak do wyjazdu. Jako zamożni gospodarze uchodzili bowiem za kułaków i byli nękani przez lokalne władze państwowe. Wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych; przebywają tam do dzisiaj.

Po wojnie Święcica przechodziła różne koleje losu. Dwór Bukowińskich został uspołeczniony i pełnił różne funkcje.

Na dawnym dworskim terenie wyrosły zakłady, które przez wiele lat dawały zatrudnienie ludziom z tej okolicy.

Opracowane przez: Józef Myjak, PAIR Sandomierz 2007

 
23
września 2017 Imieniny obchodzą:
Tekla, Bogusław
Interaktywny przewodnik Interaktywny przewodnikWirtualna wycieczkaPytania do wójtaDruki do pobraniaTwój dzielnicowyInformator SMSGeo System

Gościmy

Odwiedza nas 85 gości oraz 0 użytkowników.

11.gifamazonki.pngepuap1.pngesw.giflogo_fazka.jpglogo_lgd.jpgos.jpgsisms.jpgwrota-logo-big.jpg

Urząd Gminy Obrazów

27-641 Obrazów, Obrazów 84

Pokaż na mapie

 

Godziny urzędowania

poniedziałek - piatek: 7.30 - 15.30

 

 

Kontakt:

tel. (15) 836 51 62

fax. (15) 836 55 51

sekretariat@obrazow.pl